Aankomst in Port Elizabeth 03-02-2026
Na een lange reis kwam ik eindelijk aan in Port Elizabeth, waar de warmte me meteen als een muur tegemoetkwam. De gevoelstemperatuur is hier totaal anders dan bij ons thuis—alsof de zon dichterbij staat en de lucht zwaarder op je huid rust. Even wennen dus, maar het geeft meteen dat typische Zuid-Afrikaanse vakantiegevoel.
Ook het links rijden blijft een kleine uitdaging. Alles lijkt in spiegelbeeld te staan: van de bestuurdersplaats tot de richtingaanwijzers. De eerste meters waren dus weer even zoeken, maar het went gelukkig snel.
We hebben al een klein rondritje gedaan om de omgeving beter te leren kennen—en ja, vooral om de koffiehuisjes te spotten. Zo hebben we meteen een paar plekjes ontdekt waar we de komende weken zeker zullen terugkeren.
Bijzonder was dat het hier voor het eerst in weken eindelijk geregend heeft. De straten konden die plotselinge bui duidelijk niet aan, want ze stonden meteen helemaal onder water. Een vreemd contrast met de warme dag, maar ook wel verfrissend.
De pier van Port Elisabeth bij zonsondergang
Het gevolg van het onweer
Mijn wekkers na de eerste dag
Zaterdag 07-02-2026: hike + Townships
Vandaag had onze begeleider, Katebe, een fantastisch idee: we zouden met z’n allen ( de studenten die al aangekomen waren) vroeg uit de veren kruipen voor een ochtendwandeling in Schoenmakerskop ( Nelson Mandela Bay). Iedereen was meteen enthousiast — op één strikte voorwaarde: het moest een rustige wandeling worden.
Volgens Katebe was dat helemaal geen probleem. “Relaxed!” zei hij.
En eerlijk? De start was zalig. De lucht was nog koel, de omgeving adembenemend mooi en we hadden een prachtig uitzicht op de Indische Oceaan. Pure rust.
Tot we na een tijdje beseften dat “rustige wandeling” voor ons iets heel anders betekent dan voor Katebe. Wat wij een rustige tocht noemen, noemt hij duidelijk een hike. Een échte hike.
Drie uur later strompelden we allemaal terug — compleet uitgeput, maar met een grote glimlach. Want eerlijk: het was het volledig waard.
Na onze “rustige” hike doken we snel de wagen in, op weg naar een begeleide tour door de verschillende Townships van Port Elizabeth. Hoe vaak je er ook komt, het blijft elke keer opnieuw bijzonder confronterend.
We kregen een heel duidelijke en genuanceerde uitleg over de verschillende wijken, hoe ze zijn ontstaan en wie door de overheid wordt ondersteund. Het hielp om alles beter te begrijpen, maar maakte het tegelijk niet minder indrukwekkend.
Het mooiste moment van de dag? Vier kindjes die van een simpele plastieken zak een vlieger hadden gemaakt — en die vloog nog prachtig ook, hoog in de lucht. Zo’n klein, puur beeld dat recht in je hart kruipt.
Kort samengevat: het was een zware mentale én fysieke dag, maar de warmte, veerkracht en vriendelijkheid van de mensen hier maken alles zo betekenisvol.
Vrijdag 13 februari 2026
Gisteren en vandaag kregen we twee boeiende interculturele workshops die ons een dieper inzicht gaven in de verschillen tussen onze cultuur en de Zuid-Afrikaanse cultuur.
De eerste dag lag de focus op communicatie.
We gingen dieper in op hoe een boodschap wordt overgebracht, hoe ze kan worden ontvangen en hoe dezelfde inhoud een totaal andere betekenis kan krijgen afhankelijk van de culturele achtergrond. Dat leerden we niet alleen in theorie, maar vooral door het zelf te ervaren. Via verschillende spelletjes en kleine praatgroepjes ontdekten we hoe misverstanden kunnen ontstaan en hoe divers communicatiestijlen kunnen zijn. Het was interessant om te voelen hoe snel je iets anders interpreteert wanneer je eigen referentiekader verschilt.
Vandaag stond het thema vooroordelen centraal.
We bespraken de beelden en aannames die wij vaak hebben over Zuid-Afrika, maar ook welke vooroordelen Zuid-Afrikanen soms over onze landen hebben. In open gesprekken gingen we na waar deze ideeën vandaan komen, hoe ze ontstaan en op welke manier ze het dagelijkse samenleven beïnvloeden. Het was verhelderend om te merken hoe snel vooroordelen kunnen groeien, maar ook hoe makkelijk ze afbrokkelen wanneer je écht met elkaar in gesprek gaat.
Tijdens de workshops bleef één krachtige quote bijzonder hangen, een uitspraak van Michelangelo die mooi samenvat wat we de voorbije dagen hebben geleerd:
“Every block of stone has a statue inside it and it is the task of the sculptor to discover it.
I saw the angel in the marble and carved until I set him free.”
Deze woorden kregen voor mij een nieuwe betekenis binnen het thema van cultuur en vooroordelen. Net zoals de beeldhouwer geduldig zoekt naar wat verborgen zit in het marmer, moeten wij ook voorbij de eerste indrukken en vooraf gevormde ideeën kijken. In elke cultuur, en in elke persoon, zit iets waardevols verscholen dat je pas ontdekt wanneer je de tijd neemt om écht te luisteren en te begrijpen.
Na de workshops bezochten we het South End Museum, een plek die dit idee van ‘verborgen verhalen zichtbaar maken’ nog sterker tot leven bracht. Het museum vertelt de geschiedenis van een levendige gemeenschap die ooit in South End woonde, maar door de apartheidsregels gedwongen werd te verdwijnen.
Door middel van foto’s, persoonlijke artefacten, kaarten, getuigenissen van
Zondag 22 februari 2026
Het geloof speelt hier een grote rol in het dagelijkse leven, maar vooral de kerkgemeenschap vormt het hart van alles. Iedereen die mij kent, weet dat ik zelf niet gelovig ben. Toch was ik oprecht nieuwsgierig naar dat gevoel van samenhorigheid en wilde ik beter begrijpen waarom die gemeenschap zoveel betekent voor de mensen hier.
Er was eigenlijk maar één manier om dat te ontdekken: naar een zondagsdienst gaan.
Dus ben ik naar de Saint Augustine’s Cathedral geweest — en wat een warme, prachtige ervaring was dat.
De dienst werd geleid door pastoor Jerry, die de verhalen en boodschappen bracht met enorm veel inleving én humor. Het was echt fijn om mee te maken. De samenhorigheid in de kathedraal was opvallend groot; je voelde je meteen welkom, alsof je vanzelf één van hen werd.
In de namiddag trok ik er samen met drie studenten criminologie op uit voor een wandeling langs de kustlijn. Port Elizabeth staat bekend als de tweede stad met de meeste wind, en geloof me: dat hebben we gevoeld. De wind blies zo hard dat ons gezicht en benen gratis en voor niets een stevige scrub kregen van het rondvliegende zand.
Gelukkig konden we dat alles snel vergeten. We zijn gezellig iets gaan eten en hebben daarna nog wat geshopt. Het was het perfecte einde van een dag vol indrukken, nieuwe ervaringen en onverwachte momenten.
Vrijdag 6 maart 2026
Vandaag was het eindelijk zover: visumdag. Na een hoop papieren, mislukte betalingen en eindeloos gewacht te hebben, mocht ik eindelijk mijn stempel gaan halen zodat ik langer dan 90 dagen hier mag blijven. Ik had afgesproken met mijn begeleider, Katebe, om dit samen te regelen — altijd handig, zeker in een doolhof van administratie.
Na lang zoeken vonden we eindelijk het juiste gebouw. Omdat het een officieel gebouw was, werd mijn tas gecontroleerd en moest ik langs een handdetector. (18 jaar zat ik in de beveiliging, en neen, ik geef hierover geen mening. 😉) Vervolgens werd ik uitdrukkelijk verzocht om op die ene stoel te gaan zitten en te wachten.
Toen ik uiteindelijk aan de beurt was, was het meteen gedaan met de pret: volgens hen waren bepaalde documenten niet in orde. Geen stempel dus, en waarschijnlijk een boete erbovenop. Zowel Katebe als ik waren behoorlijk geïrriteerd, dus besloten we eerst even te kalmeren met een koffie.
Daarna begon de race tegen de klok om alles in orde te krijgen. Eén van de papieren moest ik gaan halen bij het politiebureau. Katebe kreeg de slappe lach toen hij zag hoe gestrest ik werd bij het idee dat ik naar de politie moest. Eens daar aangekomen bleek het echter verrassend simpel: ik moest één zinnetje overschrijven, mijn gegevens invullen, zij zetten er een stempel op… en klaar. Geen vragen, geen bewijzen, niets. We stonden zo weer buiten.
Toen ik naar Katebe keek, begon hij opnieuw te lachen — blijkbaar sprak mijn gezicht boekdelen. “Moest ik hiervoor naar de politie komen en mij half slecht voelen?!”
Met alle papieren eindelijk in orde keerden we terug naar het visumbureau. Geen controle meer aan de ingang, want “We hebben u twee uur geleden al gecontroleerd”. (Neen, ik stel daar geen vragen bij…)
De vrouw die me eerder had geholpen kwam opnieuw naar me toe, bekeek mijn documenten rustig en sprak toen de magische woorden:
“Maandag terugkomen nadat je een afspraak hebt gemaakt.”
Terug in de auto had Katebe één duidelijke opdracht: “Rij naar een gezellig plekje, want na dit avontuur hebben we een glas wijn verdiend.”
Heb ik mijn visum nu?
Neen.
Maar goed… maandag weten we meer.
7 maart 2026: hike 2
Vandaag stond ons coachingmoment gepland met de projectbegeleiders en alle studenten. De locatie? Niet zomaar een lokaal, maar op de top van een hike op de Lady’s Slippers Hiking Trail. Of ik er meteen zin in had? Eerlijk: nee. Ik had namelijk al kennisgemaakt met wat zij een “eenvoudige hike” noemen… en dat had me al genoeg verteld.
De wandeling naar boven was écht pittig. Ik moest verschillende tussenstops inlassen, want het was zwaar — heel zwaar. Maar telkens wanneer ik even op adem kwam en voor me uitkeek, voelde het alsof ik in een schilderij stond. Het uitzicht was adembenemend mooi, zo’n landschap dat je bijna niet kunt vatten in woorden.
Toen ik bijna aan de top was, hoorde ik plots geroep van boven:
“Kómaan Mama Ineke, je kan het! We zijn trots op je!”
Alle studenten stonden me aan te moedigen, en ik kan niet beschrijven hoe motiverend dat voelde. Dat duwtje in de rug had ik precies nodig om de laatste meters door te bijten.
Boven aangekomen — na even uitpuffen uiteraard — begon de coaching. We bespraken hoe het met iedereen gaat en of er problemen zijn. Over het algemeen liep alles goed, maar al snel bleek dat we allemaal tegen hetzelfde punt aanliepen: communicatie en dingen op tijd doorgeven. Dat werd duidelijk uitgesproken, en het voelde goed dat iedereen daarin eerlijk was.
Daarna begon de afdaling, en wel… hoe zwaar het stijgen was, zo vlot ging het naar beneden. Ik was zelfs één van de eerste drie die terug aan het beginpunt stond. Toen ik beneden stond, voelde ik me zó trots. Ik had het gewoon gedaan. Op mijn tempo, maar ik kwam er wel.
En na zo’n “gemakkelijke” wandeling (ahum)… vonden we dat we iets lekkers hadden verdiend. Het werd een heerlijke KFC-hamburger — volledig terecht na deze kleine overwinning.
it’s not about the destination, it’s about the journey
9 maart 2026: visumdag
Vandaag was het eindelijk zover: visum-dag. Dus ik, helemaal trots op mezelf, mooi op tijd op het kantoor. (Ja ja, hier zouden ze nog een workshopje “op tijd komen” kunnen gebruiken.)
Eerst weer de handtascontrole, gevolgd door mijn favoriete onderdeel: de geweldige handdetector. Een mens moet toch iets hebben om naar uit te kijken, niet? 😉
En dan… “Mevrouw, u mist toch nog één papier.”
Diep inademen. Uitademen.
Sarcastische glimlach opzetten.
Naar huis sprinten.
Dat ene papiertje printen alsof mijn leven ervan afhangt.
Een uurtje later sta ik er terug, super fier, dat documentje bijna als een Oscar in mijn hand.
Na alle papieren zo’n 25 keer zorgvuldig te hebben laten checken, kreeg ik eindelijk de verlossende woorden:
“Uw visum is in orde, we moeten enkel nog uw vingerafdrukken nemen.”
Klaar! Dacht ik.
Maar kijk, bij de vingerafdrukken kreeg ik plots een vrolijke glimlach én de woorden:
“Happy birthday!”
Niet slecht, toch? Visum én verjaardagswensen in één moeite.
En voor de docenten die mijn blog meelezen en telkens vragen: “Je komt toch wel terug, hè?”
Wees gerust. Eind mei zit ik netjes op de vlieger terug.
Want langer laat dat visum me gewoon niet blijven. 😄
Mijn beloning voor vandaag: een aperol spritz als verjaardagscadeautje
11 maart 2026 - 16 maart 2026
Ondanks het zalige weer, de prachtige natuur en de mooie momenten hier, bracht afgelopen woensdag toch een minder leuk verrassinkje met zich mee: plots geen elektriciteit meer. ( niet dat dit de eerste keer was...)
Een grote, belangrijke elektriciteitspilaar was geknakt, waardoor we vanaf woensdagnamiddag volledig zonder stroom zaten.
In het begin kon ik er nog mee lachen — “Ha, niet koken? Dan gaan we gewoon elke avond op restaurant!” Maar na drie avonden was het toch vooral… minder charmant. 😉
En geen stroom betekent natuurlijk ook: geen schoolwerk. En wie me een beetje kent, weet dat dat bij mij meteen zorgt voor stress. Ik had mijn bachelorproef om aan te werken, lessen die voorbereid moesten worden, taken die lagen te wachten… tja, dan voelt zo’n black-out net iets minder idyllisch.
Gelukkig bracht de situatie óók iets positiefs.
Ik heb veel gewandeld, tot rust gekomen op mijn favoriete plekje aan de oceaan en urenlang Rummikub gespeeld met mijn geweldige gastvrouw Janny. Soms dwingt het leven je even om stil te vallen — letterlijk en figuurlijk.
Maar gisteren om 21:20 lokale tijd… halleluja, het licht ging terug aan!
En dat heb ik vanmorgen meteen gevierd met een heerlijke take-away koffie onderweg naar mijn stageplek. Kleine dingen, grote vreugde. ☕
Kaapstad 28/03 - 31/03/2026
Zaterdag was het eindelijk zover: na de middag zijn we met ons gezinnetje op het vliegtuig naar Kaapstad gestapt. Eens geland begon het échte wachten — want ja, we leven nu eenmaal op Afrikaanse tijd. Maar na een flinke portie geduld kregen we onze huurauto in handen en kon het avontuur echt beginnen.
We reden naar ons hotel, Ocean Vibes, legden snel onze spulletjes af en trokken meteen naar de supermarkt om wat water en basisboodschappen in te slaan. ’s Avonds aten we in het hotel, waar de Iraanse eigenaar voor ons heerlijke traditionele gerechten had klaargemaakt. Een onverwachte, maar heerlijke culinaire verrassing!
Na een stevig nachtje slapen vertrokken we vroeg naar de Tafelberg. Wat was ik opgelucht dat we op voorhand tickets hadden gekocht: de rij zonder tickets was meer dan anderhalf uur lang!
Met een roterende kabelbaan — die verdacht veel weghad van een groot paasei — gingen we naar boven. Eenmaal op de top stonden we op een magische plek. De lucht was kraakhelder, geen wolkje te bespeuren, en het uitzicht was echt adembenemend.
De wandeling boven is ongeveer 45 minuten… tenminste, als je geen enthousiaste zoon bij je hebt die van links naar rechts dartelt en overal iets ziet dat hij wil ontdekken. Maar eerlijk: als je hem zo ziet genieten, dan staat de tijd gewoon even stil.
De volgende dag stond Robbeneiland op het programma, een absolute must op de bucketlist van onze zoon. De tour begon met een bustour. Helaas hadden we een gids met een nogal politiek gekleurde visie, waardoor we soms niet de info kregen waar we op hoopten.
Maar daarna werd alles goedgemaakt. We kregen een rondleiding van een voormalige gevangene — een man die beschuldigd werd van terrorisme, terwijl hij enkel aan politiek deed. Door zijn verhalen kregen we een unieke blik op het leven achter de tralies.
Hij vertelde hoe hij relatief ‘gelukkig’ was omdat hij in de keuken mocht werken en daardoor meer bewegingsvrijheid had. Veel andere gevangenen kregen maar een half uur per dag om buiten te wandelen. Wat me trof, was dat hij zei dat de gevangenen elkaars familie werden, omdat hun echte familie hen maar om de twee maanden mocht bezoeken. Die bezoeken duurden maar twintig minuten, zonder dat er negatieve dingen gezegd mochten worden. En kinderen jonger dan zestien mochten niet mee. Als ouder kan je je wel voorstellen hoe zwaar dat moet zijn geweest.
Als afsluiter bezochten we de cel van Nelson Mandela, nummer 46664 — de 466e gevangene die in 1964 op Robbeneiland aankwam. Een klein, sober hokje dat zoveel geschiedenis draagt.
Na Robbeneiland brachten we nog een bezoekje aan de pinguïns. Hoe kan je niet lachen als je die waggelende vriendjes ziet rondstappen in de Zuid-Afrikaanse zon? Een perfecte, vrolijke afsluiter van een dag vol indrukken.
Robertson 31/03 - 01/04/2026
Onze volgende stop was Robertson, en dat voelde een beetje als thuiskomen. Hier wordt namelijk de wijn gemaakt die we tijdens ons allereerste bezoek aan Zuid‑Afrika ooit proefden. Een klein momentje nostalgie dus — en meteen het perfecte excuus om onze voorraad aan te vullen voor de rest van de vakantie.
De prijzen? Die vielen verbazingwekkend goed mee. Voor drie cubeboxen van drie liter betaalden we samen ongeveer twintig euro. Dat voelt bijna alsof je een verborgen schatkist gevonden hebt.
En eigenlijk geldt dat voor bijna alles hier: eten, drinken… het is allemaal zoveel goedkoper dan in België. Voor een maaltijd waar je uiteindelijk nog een doggybag van moet vragen omdat het gewoon te veel is, betaal je hier tussen de 5 en 10 euro. Ongelooflijk, toch?
Knysna 01/04 - 04/04/2026
Monkeyland en birds of Eden
De volgende dag trokken we eropuit naar Monkeyland en Birds of Eden, twee unieke natuurreservaten waar dieren vrij kunnen rondlopen in een veilige omgeving.
In Monkeyland kregen we een gids die ons alles vertelde over de verschillende apensoorten en hun herkomst. Wij hadden geluk: net voor we vertrokken, werden de voederplaatsen aangevuld. De apen kwamen dus spontaan naar ons toe, wat het allemaal nog leuker maakte. Maar we waren wel gewaarschuwd…
De apen zijn berucht om hun sluwe streken.
Een bril op je neus? Geen garantie dat je hem nog hebt tegen het einde van de wandeling. En jawel hoor — een koppel in onze groep werd het slachtoffer. Hun bril was poef… verdwenen. De apen vonden blijkbaar dat zij hem beter konden gebruiken.
Daarna wandelden we verder naar Birds of Eden, en dat voelde als binnenstappen in een groene droomwereld. Overal rondom ons prachtige vogels, in alle kleuren die je je maar kan voorstellen. Het gezang, het gefladder, de zachte bries door het bladerdak… het bracht een rust die je bijna niet kunt omschrijven.
Birds of Eden was echt een oase van groen, licht en geluid — een plek waar je automatisch trager gaat lopen en gewoon geniet.
De boottocht
Onze tweede dag in Knysna begon fris en regenachtig. Maar goed… wat doet deze familie op zo’n dag? Juist: een boottocht.
En niet zomaar een boottocht — in een open boot, uiteraard.
We waren maar met z’n drietjes, plus de kapitein en zijn rechterhand. Na de reddingsvesten aan te doen en een korte veiligheidsbriefing, vertrokken we de baai op. Ondanks de regen was alles zó mooi: het water, de kliffen, de verborgen hoekjes van de lagune… overal lag een soort ruige, natuurlijke charme overheen. Prachtig gewoon — er zijn geen betere woorden.
Tien jaar geleden was hier enorm veel verwoest door natuurbranden. Hele heuvels, huizen en bossen waren weggebrand. En toch… als je ziet hoe snel de natuur herstelt, krijg je bijna kippenvel. In tien jaar tijd is alles opnieuw tot leven gekomen — alsof de aarde zelf besloten heeft om opnieuw te beginnen.
Voor onze zoon was het absolute hoogtepunt het moment dat we de oceaan op gingen.
Het idee dat hier grote schepen varen — en dat er vroeger piraten rondzwierven — voedde zijn fantasie volop. Je kon het gewoon zien vonken in zijn ogen.
Wat ik zelf heel bijzonder vond, was de samenwerking tussen mens en water. Om terug de baai binnen te varen, moet het water je letterlijk “toestemming” geven.
Dat betekent: wachten op de juiste golf, op precies het juiste moment, en dan mét die golf mee naar binnen glijden. Fascinerend om te zien hoe nauwkeurig dat moet.
En toen we de haven terug binnenvoeren… begon plots het nummer Skyfall te spelen uit de bekende James Bond-film.
Waarom? Omdat de boot — hoe kan het ook anders — Skyfalls heette.
Een perfect einde aan een regenachtige, maar onvergetelijke dag.
Port Elisabeth 04/04 - 09/04/2026
Addo elephants park
Addo Elephant Park is dé plek waar je oog in oog staat met de indrukwekkende Afrikaanse olifanten – soms wel tientallen tegelijk. In het park kan je met je eigen auto een echte safari doen, terwijl je onderweg buffels, zebra’s, struisvogels, wrattenzwijnen en misschien zelfs leeuwen of hyena’s spot.
De landschappen zijn prachtig: groene heuvels, open vlaktes en waterpoelen waar de dieren samenkomen. Het leukste moment? Wanneer een hele olifantenfamilie rustig voor je auto oversteekt alsof jij er gewoon bij hoort.
Addo is pure natuur, avontuur en verwondering – een plek waar elke bocht iets nieuws laat zien en waar je even vergeet dat de rest van de wereld bestaat.
Elke dag op safari gaan… wie kan dat zeggen? Wij dus! Vroeg uit de veren, aan de poort staan nog voor de zon goed en wel wakker is, en daar klinkt dan die heerlijke begroeting:
“Gooooood morrrrrrning, have a grrrrrreat day!”
Je voelt je meteen klaar voor avontuur.
Daarna begint het grote spelletje verstoppertje. Want dat is precies wat de dieren doen: “Wij verstoppen ons… zoek ons maar!”
En dus nemen we elke dag andere routes en loops, altijd op zoek naar iets nieuws. De ene dag zie je zoveel dat je bijna niet weet waar eerst te kijken. De andere dag denk je: “Hm, dat was het niet helemaal.”
Maar net wanneer je dat zegt…
Verrassing!
Een kudde olifanten, buffels, springboks — alsof ze je toch nog even willen trakteren.
En vergeet de kleine dingen niet: prachtige planten, mestkevers die met perfecte mestballetjes rollen (zelfs mijn gehaktballetjes zijn niet zo mooi rond), duizendpoten die voorbij kronkelen, en muisjes met precies een blauw broekje aan. Addo is niet alleen groot wild — het zit vol verborgen pareltjes.
Elke dag is anders. Elke dag is avontuur.
En we hebben nog één missie die we na al die jaren willen volbrengen: de cheetah zien. Het is ons nog nooit gelukt… maar we blijven positief.
Ooit vinden we hem.
Hij kan zich verstoppen, maar wij geven niet op!
Port Elizabeth
09/04 - 10/04/2026
Sibuya Lodge Reserve
Sibuya Wildreservaat is zonder twijfel één van de meest unieke safaribestemmingen van Zuid-Afrika… en dat begint al bij de aankomst. Geen poort of lange stoffige weg, maar een boottocht van zo’n 10 kilometer stroomopwaarts over de Kariega-rivier. We vertrekken aan de warmte van de Indische Oceaan en varen langzaam, bijna dromerig, richting het hart van de Afrikaanse bush.
Tijdens die tocht voelen we het landschap veranderen. De wereld rondom ons wordt stiller, rustiger… tot enkel de natuur nog spreekt. En dan, bij aankomst, worden we letterlijk ondergedompeld in een omgeving waar alles puur en ongerept aanvoelt. Het is moeilijk te beschrijven hoe bijzonder dat moment is — je moet het eigenlijk gewoon zelf beleven.
Wat Sibuya voor ons echt speciaal maakt, is niet alleen de natuur, maar ook de mensen. Vanaf het eerste moment voelen we ons geen bezoekers, maar deel van hun familie. Onze gids blijft tijdens ons hele verblijf bij ons: hij is onze gastheer tijdens het diner, onze gids tijdens de safari’s en tegelijkertijd iemand die met zoveel passie en kennis vertelt over alles wat we zien.
We maakten prachtige safari’s en zagen dingen die je normaal alleen in documentaires ziet: leeuwen die samen van een buffel aan het eten waren, een schattig baby neushoorntje met haar mama… momenten die je gewoon even stil maken. Daarnaast werd er ook heerlijk gegeten en vooral veel gelachen, samen met een Duits gezin en onze gids. Die gezelligheid maakte het helemaal af.
Die combinatie van warme gastvrijheid, onvergetelijke ontmoetingen en de overweldigende schoonheid van de natuur maakt deze ervaring voor ons onvergetelijk.
Port Elizabeth
10/04 - 11/04/2026
Kragga Kamma Wildpark
De jongens hadden nog eens een echt jongensuitje gepland… en niet zomaar één. Ze verbleven in Kagga Kamma Nature Reserve, en ja hoor: meteen in pure luxe.
Het park zelf is indrukwekkend: grote kuddes Afrikaans wild lopen er vrij rond in hun natuurlijke omgeving. Denk aan witte neushoorns, buffels, cheeta’s, giraffen, zebra’s en nog zoveel meer. Geen zoo-gevoel, geen afgerasterde stukjes natuur… maar dieren die gewoon doen wat ze willen, zoals het hoort. En dat maakt het net zo bijzonder om ze te observeren.
Ze konden het park verkennen met hun eigen voertuig, op hun eigen tempo. Maar eerlijk? Het strafste moment kwam gewoon… terwijl ze in de jacuzzi zaten.
Ja, echt. In de jacuzzi.
Plots stonden er letterlijk enkele neushoorns vlak naast hen. Hoe surrealistisch kan het worden? En natuurlijk… wat doe je dan als zoon? Juist ja: mama opbellen en haar een beetje jaloers maken 😄
En eerlijk, het werkte.
Maar nog los daarvan: het was zo mooi om hun enthousiasme te horen en te zien. Dat pure kinderlijke geluk in hun stem, die verwondering… daar doe je het toch voor.
Maar blijkbaar was dat nog niet genoeg om mij te plagen… want ja hoor, zij hadden dus wél de cheeta gezien.
Ik kan het hen moeilijk kwalijk nemen dat ze daar nog eens extra enthousiast over waren 😉
En weet je? Ondanks dat klein beetje jaloezie… ben ik vooral gewoon superblij dat zij dit allemaal hebben mogen beleven. Want zo’n momenten vergeet je nooit meer.
