Aankomst in Port Elizabeth 03-02-2026
Na een lange reis kwam ik eindelijk aan in Port Elizabeth, waar de warmte me meteen als een muur tegemoetkwam. De gevoelstemperatuur is hier totaal anders dan bij ons thuis—alsof de zon dichterbij staat en de lucht zwaarder op je huid rust. Even wennen dus, maar het geeft meteen dat typische Zuid-Afrikaanse vakantiegevoel.
Ook het links rijden blijft een kleine uitdaging. Alles lijkt in spiegelbeeld te staan: van de bestuurdersplaats tot de richtingaanwijzers. De eerste meters waren dus weer even zoeken, maar het went gelukkig snel.
We hebben al een klein rondritje gedaan om de omgeving beter te leren kennen—en ja, vooral om de koffiehuisjes te spotten. Zo hebben we meteen een paar plekjes ontdekt waar we de komende weken zeker zullen terugkeren.
Bijzonder was dat het hier voor het eerst in weken eindelijk geregend heeft. De straten konden die plotselinge bui duidelijk niet aan, want ze stonden meteen helemaal onder water. Een vreemd contrast met de warme dag, maar ook wel verfrissend.
De pier van Port Elisabeth bij zonsondergang
Het gevolg van het onweer
Mijn wekkers na de eerste dag
Zaterdag 07-02-2026: hike + Townships
Vandaag had onze begeleider, Katebe, een fantastisch idee: we zouden met z’n allen ( de studenten die al aangekomen waren) vroeg uit de veren kruipen voor een ochtendwandeling in Schoenmakerskop ( Nelson Mandela Bay). Iedereen was meteen enthousiast — op één strikte voorwaarde: het moest een rustige wandeling worden.
Volgens Katebe was dat helemaal geen probleem. “Relaxed!” zei hij.
En eerlijk? De start was zalig. De lucht was nog koel, de omgeving adembenemend mooi en we hadden een prachtig uitzicht op de Indische Oceaan. Pure rust.
Tot we na een tijdje beseften dat “rustige wandeling” voor ons iets heel anders betekent dan voor Katebe. Wat wij een rustige tocht noemen, noemt hij duidelijk een hike. Een échte hike.
Drie uur later strompelden we allemaal terug — compleet uitgeput, maar met een grote glimlach. Want eerlijk: het was het volledig waard.
Na onze “rustige” hike doken we snel de wagen in, op weg naar een begeleide tour door de verschillende Townships van Port Elizabeth. Hoe vaak je er ook komt, het blijft elke keer opnieuw bijzonder confronterend.
We kregen een heel duidelijke en genuanceerde uitleg over de verschillende wijken, hoe ze zijn ontstaan en wie door de overheid wordt ondersteund. Het hielp om alles beter te begrijpen, maar maakte het tegelijk niet minder indrukwekkend.
Het mooiste moment van de dag? Vier kindjes die van een simpele plastieken zak een vlieger hadden gemaakt — en die vloog nog prachtig ook, hoog in de lucht. Zo’n klein, puur beeld dat recht in je hart kruipt.
Kort samengevat: het was een zware mentale én fysieke dag, maar de warmte, veerkracht en vriendelijkheid van de mensen hier maken alles zo betekenisvol.
Vrijdag 13 februari 2026
Gisteren en vandaag kregen we twee boeiende interculturele workshops die ons een dieper inzicht gaven in de verschillen tussen onze cultuur en de Zuid-Afrikaanse cultuur.
De eerste dag lag de focus op communicatie.
We gingen dieper in op hoe een boodschap wordt overgebracht, hoe ze kan worden ontvangen en hoe dezelfde inhoud een totaal andere betekenis kan krijgen afhankelijk van de culturele achtergrond. Dat leerden we niet alleen in theorie, maar vooral door het zelf te ervaren. Via verschillende spelletjes en kleine praatgroepjes ontdekten we hoe misverstanden kunnen ontstaan en hoe divers communicatiestijlen kunnen zijn. Het was interessant om te voelen hoe snel je iets anders interpreteert wanneer je eigen referentiekader verschilt.
Vandaag stond het thema vooroordelen centraal.
We bespraken de beelden en aannames die wij vaak hebben over Zuid-Afrika, maar ook welke vooroordelen Zuid-Afrikanen soms over onze landen hebben. In open gesprekken gingen we na waar deze ideeën vandaan komen, hoe ze ontstaan en op welke manier ze het dagelijkse samenleven beïnvloeden. Het was verhelderend om te merken hoe snel vooroordelen kunnen groeien, maar ook hoe makkelijk ze afbrokkelen wanneer je écht met elkaar in gesprek gaat.
Tijdens de workshops bleef één krachtige quote bijzonder hangen, een uitspraak van Michelangelo die mooi samenvat wat we de voorbije dagen hebben geleerd:
“Every block of stone has a statue inside it and it is the task of the sculptor to discover it.
I saw the angel in the marble and carved until I set him free.”
Deze woorden kregen voor mij een nieuwe betekenis binnen het thema van cultuur en vooroordelen. Net zoals de beeldhouwer geduldig zoekt naar wat verborgen zit in het marmer, moeten wij ook voorbij de eerste indrukken en vooraf gevormde ideeën kijken. In elke cultuur, en in elke persoon, zit iets waardevols verscholen dat je pas ontdekt wanneer je de tijd neemt om écht te luisteren en te begrijpen.
Na de workshops bezochten we het South End Museum, een plek die dit idee van ‘verborgen verhalen zichtbaar maken’ nog sterker tot leven bracht. Het museum vertelt de geschiedenis van een levendige gemeenschap die ooit in South End woonde, maar door de apartheidsregels gedwongen werd te verdwijnen.
Door middel van foto’s, persoonlijke artefacten, kaarten, getuigenissen van
Zondag 22 februari 2026
Het geloof speelt hier een grote rol in het dagelijkse leven, maar vooral de kerkgemeenschap vormt het hart van alles. Iedereen die mij kent, weet dat ik zelf niet gelovig ben. Toch was ik oprecht nieuwsgierig naar dat gevoel van samenhorigheid en wilde ik beter begrijpen waarom die gemeenschap zoveel betekent voor de mensen hier.
Er was eigenlijk maar één manier om dat te ontdekken: naar een zondagsdienst gaan.
Dus ben ik naar de Saint Augustine’s Cathedral geweest — en wat een warme, prachtige ervaring was dat.
De dienst werd geleid door pastoor Jerry, die de verhalen en boodschappen bracht met enorm veel inleving én humor. Het was echt fijn om mee te maken. De samenhorigheid in de kathedraal was opvallend groot; je voelde je meteen welkom, alsof je vanzelf één van hen werd.
In de namiddag trok ik er samen met drie studenten criminologie op uit voor een wandeling langs de kustlijn. Port Elizabeth staat bekend als de tweede stad met de meeste wind, en geloof me: dat hebben we gevoeld. De wind blies zo hard dat ons gezicht en benen gratis en voor niets een stevige scrub kregen van het rondvliegende zand.
Gelukkig konden we dat alles snel vergeten. We zijn gezellig iets gaan eten en hebben daarna nog wat geshopt. Het was het perfecte einde van een dag vol indrukken, nieuwe ervaringen en onverwachte momenten.
Vrijdag 6 maart 2026
Vandaag was het eindelijk zover: visumdag. Na een hoop papieren, mislukte betalingen en eindeloos gewacht te hebben, mocht ik eindelijk mijn stempel gaan halen zodat ik langer dan 90 dagen hier mag blijven. Ik had afgesproken met mijn begeleider, Katebe, om dit samen te regelen — altijd handig, zeker in een doolhof van administratie.
Na lang zoeken vonden we eindelijk het juiste gebouw. Omdat het een officieel gebouw was, werd mijn tas gecontroleerd en moest ik langs een handdetector. (18 jaar zat ik in de beveiliging, en neen, ik geef hierover geen mening. 😉) Vervolgens werd ik uitdrukkelijk verzocht om op die ene stoel te gaan zitten en te wachten.
Toen ik uiteindelijk aan de beurt was, was het meteen gedaan met de pret: volgens hen waren bepaalde documenten niet in orde. Geen stempel dus, en waarschijnlijk een boete erbovenop. Zowel Katebe als ik waren behoorlijk geïrriteerd, dus besloten we eerst even te kalmeren met een koffie.
Daarna begon de race tegen de klok om alles in orde te krijgen. Eén van de papieren moest ik gaan halen bij het politiebureau. Katebe kreeg de slappe lach toen hij zag hoe gestrest ik werd bij het idee dat ik naar de politie moest. Eens daar aangekomen bleek het echter verrassend simpel: ik moest één zinnetje overschrijven, mijn gegevens invullen, zij zetten er een stempel op… en klaar. Geen vragen, geen bewijzen, niets. We stonden zo weer buiten.
Toen ik naar Katebe keek, begon hij opnieuw te lachen — blijkbaar sprak mijn gezicht boekdelen. “Moest ik hiervoor naar de politie komen en mij half slecht voelen?!”
Met alle papieren eindelijk in orde keerden we terug naar het visumbureau. Geen controle meer aan de ingang, want “We hebben u twee uur geleden al gecontroleerd”. (Neen, ik stel daar geen vragen bij…)
De vrouw die me eerder had geholpen kwam opnieuw naar me toe, bekeek mijn documenten rustig en sprak toen de magische woorden:
“Maandag terugkomen nadat je een afspraak hebt gemaakt.”
Terug in de auto had Katebe één duidelijke opdracht: “Rij naar een gezellig plekje, want na dit avontuur hebben we een glas wijn verdiend.”
Heb ik mijn visum nu?
Neen.
Maar goed… maandag weten we meer.
7 maart 2026: hike 2
Vandaag stond ons coachingmoment gepland met de projectbegeleiders en alle studenten. De locatie? Niet zomaar een lokaal, maar op de top van een hike op de Lady’s Slippers Hiking Trail. Of ik er meteen zin in had? Eerlijk: nee. Ik had namelijk al kennisgemaakt met wat zij een “eenvoudige hike” noemen… en dat had me al genoeg verteld.
De wandeling naar boven was écht pittig. Ik moest verschillende tussenstops inlassen, want het was zwaar — heel zwaar. Maar telkens wanneer ik even op adem kwam en voor me uitkeek, voelde het alsof ik in een schilderij stond. Het uitzicht was adembenemend mooi, zo’n landschap dat je bijna niet kunt vatten in woorden.
Toen ik bijna aan de top was, hoorde ik plots geroep van boven:
“Kómaan Mama Ineke, je kan het! We zijn trots op je!”
Alle studenten stonden me aan te moedigen, en ik kan niet beschrijven hoe motiverend dat voelde. Dat duwtje in de rug had ik precies nodig om de laatste meters door te bijten.
Boven aangekomen — na even uitpuffen uiteraard — begon de coaching. We bespraken hoe het met iedereen gaat en of er problemen zijn. Over het algemeen liep alles goed, maar al snel bleek dat we allemaal tegen hetzelfde punt aanliepen: communicatie en dingen op tijd doorgeven. Dat werd duidelijk uitgesproken, en het voelde goed dat iedereen daarin eerlijk was.
Daarna begon de afdaling, en wel… hoe zwaar het stijgen was, zo vlot ging het naar beneden. Ik was zelfs één van de eerste drie die terug aan het beginpunt stond. Toen ik beneden stond, voelde ik me zó trots. Ik had het gewoon gedaan. Op mijn tempo, maar ik kwam er wel.
En na zo’n “gemakkelijke” wandeling (ahum)… vonden we dat we iets lekkers hadden verdiend. Het werd een heerlijke KFC-hamburger — volledig terecht na deze kleine overwinning.
it’s not about the destination, it’s about the journey
9 maart 2026: visumdag
Vandaag was het eindelijk zover: visum-dag. Dus ik, helemaal trots op mezelf, mooi op tijd op het kantoor. (Ja ja, hier zouden ze nog een workshopje “op tijd komen” kunnen gebruiken.)
Eerst weer de handtascontrole, gevolgd door mijn favoriete onderdeel: de geweldige handdetector. Een mens moet toch iets hebben om naar uit te kijken, niet? 😉
En dan… “Mevrouw, u mist toch nog één papier.”
Diep inademen. Uitademen.
Sarcastische glimlach opzetten.
Naar huis sprinten.
Dat ene papiertje printen alsof mijn leven ervan afhangt.
Een uurtje later sta ik er terug, super fier, dat documentje bijna als een Oscar in mijn hand.
Na alle papieren zo’n 25 keer zorgvuldig te hebben laten checken, kreeg ik eindelijk de verlossende woorden:
“Uw visum is in orde, we moeten enkel nog uw vingerafdrukken nemen.”
Klaar! Dacht ik.
Maar kijk, bij de vingerafdrukken kreeg ik plots een vrolijke glimlach én de woorden:
“Happy birthday!”
Niet slecht, toch? Visum én verjaardagswensen in één moeite.
En voor de docenten die mijn blog meelezen en telkens vragen: “Je komt toch wel terug, hè?”
Wees gerust. Eind mei zit ik netjes op de vlieger terug.
Want langer laat dat visum me gewoon niet blijven. 😄
Mijn beloning voor vandaag: een aperol spritz als verjaardagscadeautje
11 maart 2026 - 16 maart 2026
Ondanks het zalige weer, de prachtige natuur en de mooie momenten hier, bracht afgelopen woensdag toch een minder leuk verrassinkje met zich mee: plots geen elektriciteit meer. ( niet dat dit de eerste keer was...)
Een grote, belangrijke elektriciteitspilaar was geknakt, waardoor we vanaf woensdagnamiddag volledig zonder stroom zaten.
In het begin kon ik er nog mee lachen — “Ha, niet koken? Dan gaan we gewoon elke avond op restaurant!” Maar na drie avonden was het toch vooral… minder charmant. 😉
En geen stroom betekent natuurlijk ook: geen schoolwerk. En wie me een beetje kent, weet dat dat bij mij meteen zorgt voor stress. Ik had mijn bachelorproef om aan te werken, lessen die voorbereid moesten worden, taken die lagen te wachten… tja, dan voelt zo’n black-out net iets minder idyllisch.
Gelukkig bracht de situatie óók iets positiefs.
Ik heb veel gewandeld, tot rust gekomen op mijn favoriete plekje aan de oceaan en urenlang Rummikub gespeeld met mijn geweldige gastvrouw Janny. Soms dwingt het leven je even om stil te vallen — letterlijk en figuurlijk.
Maar gisteren om 21:20 lokale tijd… halleluja, het licht ging terug aan!
En dat heb ik vanmorgen meteen gevierd met een heerlijke take-away koffie onderweg naar mijn stageplek. Kleine dingen, grote vreugde. ☕
