Deze week was er eentje met een extra uitdaging… of beter: een heleboel uitdagingen tegelijk.
De hittegolf is officieel begonnen en dat heb ik — samen met 43 kleuters — goed gevoeld.

Er waren veel last‑minute veranderingen, temperaturen die veel te hoog opliepen, en kleuters die niet meer wisten waar ze het hadden. En eerlijk? Ik snap ze volledig. Zonder schaduw naar buiten? Onmogelijk. Dus bleven we binnen, waar het nét iets draaglijker was. De slaapmomentjes werden vervroegd, en aan het heerlijke gesnurk te horen was dat voor velen precies wat ze nodig hadden. 😴

In België zouden we nu volop genieten van waterpret in de zon, maar hier moet men zuinig zijn met water — dus dat was geen optie. Creativiteit genoeg, maar verkoeling… dat was een ander verhaal.

Toch hebben we deze week iets nieuws geprobeerd:
de eerste stapjes in schrijven en knippen.
Pittig met 43 vermoeide kleuters, dat geef ik toe. Maar met héél veel aanmoediging, kleine bewegingsmomentjes tussendoor en wat geduld, zijn we er toch geraakt. En daar ben ik echt trots op.

Ondertussen zijn mijn twee leerkrachten met een fantastische missie gestart:
Miss Ineke Xhosas leren spreken.
Een paar woorden begrijpen of zelf kunnen zeggen zou al geweldig zijn… maar die klikgeluiden tussen de klanken door maken het niet gemakkelijk. Toch blijf ik optimistisch:
De aanhouder wint.
Denk ik.
Hoop ik. 😉

Het was een hele vreemde week op school. Alles stond duidelijk in het teken van de naderende paasvakantie, wat je vooral merkte aan het steeds krimpende aantal leerlingen. Elke dag waren er minder kleuters aanwezig. Op een bepaald moment zakte het aantal van officieel 96 kleuters naar amper 8, en uiteindelijk bleef er zelfs maar één kleuter over. Gek genoeg vond ik dat eigenlijk best leuk, want zo kreeg ik de kans om heel gericht met hen te werken. Ik kon een stukje Vlaams onderwijs aanbieden: spelend leren, hoekenwerk en echt één-op-één werken. Dat maakte het bijzonder en zeer waardevol.

Op donderdag stonden er om 10 uur twee meetings gepland. De eerste was met de sponsors van de school. Tijdens deze vergadering werd nogmaals benadrukt hoe belangrijk hun financiële steun is en dat de school blijft hopen op hun betrokkenheid. Van de zes uitgenodigde sponsors kwamen er echter maar twee opdagen, waardoor de meeting al snel afgelopen was. Dat maakte wel pijnlijk duidelijk hoe onzeker die steun soms is.

De tweede meeting was voor mij zonder twijfel de meest verrijkende. De voormalige directeur van de school kwam spreken over de rechten en plichten van leerkrachten. Hij legde sterk de nadruk op communicatie: hoe je communiceert met kinderen en welke impact woorden kunnen hebben op hun welzijn en ontwikkeling, maar ook hoe communicatie met ouders een blijvend aandachtspunt en risicofactor is binnen het onderwijs. Daarnaast kwamen ook praktische zaken aan bod zoals ziektedagen en pensioenleeftijd.

Tussen de twee meetings door werd er eten voorzien door een traiteur, wat zorgde voor een fijn en verbindend moment — en natuurlijk ook voor goed gevulde, dankbare maagjes. Lekker!

Mijn eerste week stage begon na een zalige vakantie met mijn gezin. Ik was ontzettend blij om al die vertrouwde gezichtjes opnieuw te zien en de knuffeltjes weer te mogen ontvangen. Toch bleek het een bijzonder zware week te zijn. Je merkt meteen dat wanneer er een vakantie of zelfs maar een weekend tussen de lesdagen zit, je voor een groot deel opnieuw moet beginnen: structuur aanbrengen, zorgen voor respect naar elkaar toe en de klas opnieuw tot rust brengen.

Om hier beter mee om te gaan, stelde ik de juf voor om onze klas in twee groepen te splitsen tijdens het lesgeven. Zij zou de lessen geven die opgelegd zijn door het departement Onderwijs, terwijl ik mijn lessen gaf vanuit mijn eigen school. Later op de dag wisselden we dan van groep. Voor mij voelde dit als een enorme verademing. Werken met een kleinere groep maakte het veel makkelijker om de kinderen te sturen en mijn lessen op een degelijke manier te geven.

Het allerbelangrijkste verschil was dat de kinderen ook echt aan het leren waren. In plaats van gewoon in de klas te zitten en zichzelf bezig te houden, waren ze actief betrokken bij de les. Door op deze manier te werken merkte ik bovendien dat de band met mijn kleuters sterker werd. Ik had meer tijd voor hen, kon gerichter uitleg geven en hen individueel beter ondersteunen. Dat maakte deze intensieve week uiteindelijk erg waardevol.

Deze week draaide alles rond het thema veiligheid thuis. We probeerden de kleuters stap voor stap bij te brengen wat veilig en niet veilig is in huis. In het begin bleef hun beeld van veiligheid vrij beperkt: voor hen betekende het vooral deuren en grilles sluiten om inbrekers buiten te houden. Gaandeweg zijn we dieper op het thema ingegaan en begonnen de kinderen te beseffen dat er nog veel meer gevaren schuilen in een huis. Een warme kookplaat, kokend water of speelgoed dat rondslingert en waar je over kan struikelen — langzaam viel bij hen het kwartje of in dit geval het Randtje.

Verder is de week eigenlijk heel goed verlopen. Wat voor mij elke keer opnieuw een bijzonder moment blijft, is dinsdagochtend. Dan verzamelen we met de hele school op het schoolplein om samen te bidden en te zingen. Die samenhorigheid, het samen stilstaan in het hier en nu… het raakt me telkens weer. Als je al die stemmen samen hoort bidden en zingen, krijg ik nog steeds kippenvel. Het is zo’n puur en krachtig moment.

We sloten de week af met een klein klasfeestje, want ons Violet werd zes jaar. De hele dag stond zij in het middelpunt van de aandacht, en je zag duidelijk hoeveel deugd dat haar deed. Ze had een prachtige cake meegebracht voor de klas en ja — een verjaardag betekent natuurlijk een feestje. We zetten muziek op, dansten samen en genoten volop.

Als ik eerlijk ben, was het zalig om de kinderen zo te zien dansen: helemaal in hun zijn, vrij, blij en zorgeloos. Gewoon prachtig om te zien. Dat moment was zonder twijfel het hoogtepunt van mijn stageweek.

Deze week was zwaar, maar ook bijzonder emotioneel. Je merkte het meteen aan de kinderen: ze waren een dag langer thuis geweest door de feestdag Vrijheidsdag (27 april, de dag waarop de apartheid officieel op papier eindigde). De oortjes leken plots niet meer te werken, regels bestonden ineens niet meer…
Zoals zo vaak is de eerste schooldag van de week een gevecht. Een gevecht van herhalen, nog eens herhalen, kordaat zijn en opnieuw beginnen. Structuur terugbrengen, stap voor stap.

Toch bracht deze week ook mooie momenten. We werkten rond het thema familie en eindigden met het opstarten van onze eigen familieboom. Een simpel onderwerp, zou je denken. Maar deze week liet opnieuw zien hoe geladen zo’n thema hier kan zijn.

Want ja, het was ook een emotionele week.
Eén van onze kindjes wordt opgevoed door haar tante. Zoals hier heel normaal is, slapen ze samen in één bed — kleine huisjes laten vaak geen andere keuze toe. Die nacht werd haar tante naast haar doodgeschoten. Dat nieuws horen van zo’n klein meisje… het gaat door merg en been. Het is hartverscheurend en tegelijk een harde realitycheck over hoe rauw en onveilig het leven in en rond de sloppenwijken soms is.

Maar ik werd ook op een andere manier wakker geschud.
De kleuters kregen de opdracht hun familie te tekenen. Na een half uurtje zag ik overal vrolijke stokmannetjes verschijnen. Behalve bij één meisje. Op haar blad stond slechts één figuurtje: zijzelf.
Mijn eerste, haast automatische reactie was:
“Lieverd, ben je mama, papa, broer of zus niet vergeten te tekenen?”
Ze keek me aan en antwoordde heel rustig:
“Ik ben alleen.”

Daar stond ik dan. Aan de grond genageld.
Dit kleine meisje gaf me een les die ik nooit zal vergeten: niet alles is wat het lijkt, en niet alles is zoals wij denken dat het “hoort” te zijn.

Alsof dat nog niet genoeg was, vertelde ik mijn kleuters vandaag dat Miss Ineke over drie weken terug naar België gaat, naar haar gezin en familie. Eén van de meest ondeugende kleuters keek me aan en zei:
“Maar voor ons ben jij onze familie, want jij haalt het beste in ons naar boven.”

De tranen liepen over mijn wangen.
Het besef dat deze kleuters je zo zien na slechts vier maanden keihard werken… Het besef dat deze droom, die werkelijkheid werd, stilaan ten einde komt… Dat gevoel wordt met de dag zwaarder. 💔

Maar wat een voorrecht. Wat een lessen. En wat een liefde.

Het was een turbulente week. En deze keer bedoel ik dat niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk.

De storm heeft hier stevig huisgehouden. Alsof de natuur zelf even alles overhoop wilde halen, en dat gevoel sijpelde ook door in de klas.

Maandag begon al uitdagend. Veel kinderen waren langer thuis gebleven, wat meteen voelbaar was. Regels die vervagen, grenzen die opnieuw getest worden… het is alsof je elke maandag weer helemaal van nul moet beginnen. Geduld is dan geen luxe, maar een absolute noodzaak. Ik betrapte mezelf er meer dan eens op dat ik bewust diep moest ademhalen, tot tien moest tellen, gewoon om rustig te blijven en geen dingen te zeggen waar ik later spijt van zou hebben. Het zijn die kleine momenten waarin je jezelf herinnert: blijf kalm, blijf zacht , ook als het moeilijk is.

Dinsdag bracht nog een andere spanning met zich mee. De storm kwam dichterbij. Zo dichtbij zelfs dat ik samen met een collega vroeger ben moeten vertrekken. Onze enige weg naar huis loopt langs de kust, via de autostrade, en die begon langzaam onder water te lopen. Dat gevoel… een mix van onrust en onzekerheid, terwijl je gewoon veilig thuis probeert te geraken.

’s Avonds kwam de bevestiging van waar we al voor vreesden: de regering besloot om de scholen drie dagen te sluiten.

En dan beginnen de vragen:

Niet over lessen of planning, maar over de kinderen.
Hoe zouden zij dit beleven?
Zouden ze eten hebben?
Zouden ze wel veilig zijn?
Zou hun huis nog overeind blijven?

Het zijn vragen die blijven malen in je hoofd. Want lesgeven stopt niet aan de schoolpoort. Het is zorgen, meeleven, hopen.

Tegelijk sluipt er ook een andere zorg binnen. Dichter bij, maar daarom niet minder belangrijk: hoe zou mijn klas eruitzien na de storm? Want het regent daar binnen… letterlijk. Wat ga ik aantreffen? Wat is er nog heel? Wat niet?

Het is een vreemd gevoel, die combinatie van bezorgdheid en machteloosheid. Wachten, zonder echt iets te kunnen doen.

En dus rest er voorlopig maar één ding: hopen.
Op veiligheid.
Op droogte.
Op veerkracht , van de kinderen, de school… en misschien ook een beetje van mezelf.