Woensdag 11 februari 2026
Bezoek aan stageschool
Vandaag bezochten we mijn stageschool: Swartkopks Primere Skool.
Na een korte introductie over onszelf kregen we meteen een rondleiding doorheen het schooltje. Er zitten maar liefst 665 leerlingen, wat voor ons behoorlijk veel klinkt — maar hier wordt dat eerder gezien als een kleine school. Dat verraste me al meteen.
In verschillende klassen werden we hartelijk onthaald, al verliep dat heel anders dan wat ik gewend ben. Kinderen staan hier nog recht wanneer een volwassene binnenkomt, en de begroeting gebeurt klassikaal, luid en in koor. Ook algemene antwoorden worden samen gegeven. Terwijl ik daar stond te kijken, voelde het bijna alsof ik even terugkeerde naar mijn eigen kindertijd — een soort herkenning, maar dan in een totaal andere context.
Wat me bijzonder raakte en wat ik echt kan appreciëren, zijn de uniformen. Elk kind draagt hetzelfde, en dat creëert een gevoel van gelijkheid. Geen verschillen in merkkledij, geen sociale druk. Gewoon kinderen, samen in eenzelfde outfit, klaar om te leren.
Het was een eerste bezoek vol indrukken, verwondering en kleine momenten die blijven hangen. Ik ben benieuwd wat de komende dagen en weken op deze bijzondere plek nog zullen brengen.
Eerste week stage 16/02 - 19/02
Mijn eerste week op mijn stageschool was intens, confronterend en ontzettend leerzaam. Vanaf de eerste dag werd duidelijk dat het onderwijs hier op een totaal andere manier functioneert dan wat ik in Vlaanderen gewend ben. De middelen die scholen ontvangen, hangen sterk af van overheidssubsidies, waardoor er enorme verschillen ontstaan — en die zijn in de dagelijkse praktijk duidelijk voelbaar.
Ik werk in een klein containerklasje, waar het vaak bloedheet is. In deze ene ruimte zitten 42 kleuters samen, wat op zich al een grote uitdaging vormt. Bovendien is er nauwelijks leermateriaal aanwezig: geen ontwikkelingsmaterialen, geen hoekenwerking, geen overvloed aan spelletjes zoals wij dat kennen. Alles moet met creativiteit, improvisatie en minimale middelen worden opgelost.
Een van de meest opvallende verschillen is het gebrek aan structuur en klasafspraken.
Kinderen lopen vrij rond, vaak zonder duidelijke grenzen of routines. De leerkracht heeft moeite om de groep onder controle te houden, waardoor er veel geroepen wordt in de klas. Rustmomenten zijn schaars, en het niveau van orde is heel anders dan wat ik gewend ben in Belgische kleuterklassen.
Daarbovenop speelt de taal een grote rol. Veel kinderen beheersen het Engels nog niet goed, waardoor er veel Xhosa gesproken wordt — de lokale clicktaal. Dit maakt communiceren, instructies geven en activiteiten begeleiden extra moeilijk.
Voor mij als stagiair betekent dat: continu observeren, zoeken naar alternatieve manieren van uitleggen, en leren werken met non‑verbale signalen.
In sommige gevallen wordt er nog gebruikgemaakt van fysieke straffen. Dat was voor mij heel confronterend om te zien, omdat dit volledig in strijd is met de pedagogische visie en het kinderrechtenkader waar wij mee werken. Het toont niet alleen een cultureel verschil, maar ook hoe groot de impact van beperkte middelen, hoge werkdruk en grote klassen kan zijn op het dagelijkse schoolleven.
Toch zijn er ook mooie, warme elementen. Dankzij sponsors krijgen kinderen die dat nodig hebben elke dag een ontbijt en een warme maaltijd. Dit is een enorme steun voor gezinnen en maakt een merkbaar verschil in het welbevinden van de leerlingen.
Deze eerste week heeft mij vooral geleerd hoe groot de verschillen wereldwijd kunnen zijn op het vlak van onderwijs. De uitdagingen — te weinig middelen, grote groepen, hitte, taalbarrières en het ontbreken van structuur.
Het was confronterend, inspirerend en verrijkend tegelijk.
Ik ben benieuwd wat de komende weken nog zullen brengen, en hoe ik hier als stagiair kan groeien én bijdragen.
Tweede week stage 23/02 - 26/02
Wat een week vol indrukken in mijn klas!
De vaste juf was er niet, dus mochten de kleuters deze week les krijgen van mij, miss Ineke. En ik kan je zeggen: het waren stevige, intense, maar tegelijk ongelooflijk waardevolle dagen.
Ik moest vaak terugdenken aan iets wat een juf me vertelde op mijn allereerste dag op de stageschool:
“Hier ben je geen leerkracht, hier word je een monster door al het geroep en getier dat je moet doen.”
En eerlijk… een stukje kreeg ze gelijk. Zonder duidelijke afspraken en structuur is het soms écht overleven. Dus ben ik daar meteen mee gestart: regels aanleren, blijven herhalen, en lukt het niet… dan gewoon opnieuw beginnen. Rustig, consequent, en met veel geduld.
Opdrachten legde ik eerst klassikaal uit, om daarna bij elk kindje individueel langs te gaan. Maar één grote barrière blijft: de taal. Veel kinderen spreken weinig tot geen Engels. Daarom werk ik elke dag met een “vertaler van de dag”. Dat vinden ze geweldig — plots voelen ze zich verantwoordelijk, trots zelfs: voor mij én voor het vriendje dat het even niet begrijpt. Je ziet ze groeien in die rol.
En dan waren er nog de uitdagingen van ons containerklasje…
Deze week heb ik letterlijk mogen meemaken dat accommodatie soms allesbehalve ideaal is. Door de felle regen en de lekken in het dak stond de klas half onder water. In een lokaal dat sowieso al te klein is, moest ik puzzelen om iedereen droog een plekje te geven. Maar hé, elke dag een nieuwe uitdaging, toch?
Vandaag was het DE SCHOOLREIS — althans, voor bijna iedereen.
Mijn klas deed niet mee en moest eigenlijk thuisblijven. Gelukkig mocht ik met de rest van de school mee naar het buitenzwembad in Humewood. Zodra de kinderen het gebouw binnen gingen, zag je de kleren letterlijk door de lucht vliegen. Binnen een minuut zat iedereen in het water. Pure vreugde.
Het was heerlijk om hun lachen te horen, hun energie te voelen, hen écht te zien genieten. Even geen school, geen opdrachten, geen zorgen. Vooral: even geen thuissituatie die op hen weegt. En dan besef je… zwemmen is bij ons zoiets vanzelfsprekends. Gewoon. Routine. Maar hier?
Hier is het een schoolreis.
Een hoogtepunt.
Het moment waar ze een heel jaar naar uitkijken.
Derde week stage
02/03 - 05/03
Deze week mocht ik observeren in een andere kleuterklas, en eerlijk gezegd keek ik er echt naar uit. Dit was een klas die meer leek op wat wij kennen: meer ruimte, duidelijkere structuur en een enthousiaste kleuterjuf, juf Mamasé, die meteen een positieve sfeer uitstraalde.
Door haar aanpak ontdekte ik iets wat ik niet had verwacht: hoe enorm waardevol tussendoortjes kunnen zijn in het kleuteronderwijs. Ze gebruikte korte beweegliedjes, ritmespelletjes en liedjes met tellen en getallen – niet enkel om de aandacht van de kinderen te verzetten, maar als echte leermomenten. Het was mooi om te zien hoe speels leren kan zijn. Dit inzicht neem ik zeker mee in mijn verdere carrière.
Toch blijft één uitdaging in beide klassen hetzelfde: het taalprobleem en het stil krijgen van 43 kleuters. Dat blijft een hele opdracht, voor elke juf.
Maandag begon de dag met iets heel anders. De politie bracht een bezoek en alle kinderen verzamelden netjes op het schoolplein, in rijen. Wie niet deed wat gevraagd werd, moest tegen de muur zitten met de handen omhoog. De agenten kwamen praten over criminaliteit, drugs, mishandeling en zelfs seksslavernij. Dit toont een totaal andere manier van zorg op school: eerder informatief en algemeen, niet individueel zoals wij dat vaker gewoon zijn.
Ik vind het waardevol dat er openlijk gepraat wordt over moeilijke onderwerpen, en dat kinderen weten waar ze naartoe kunnen als er iets gebeurt. Tegelijk stel ik mezelf de vraag: komt deze informatie wel binnen bij zulke jonge kinderen? Begrijpen ze wat er verteld wordt? En voelen ze aan waarom dit zo belangrijk is?
De rest van de week hebben we eigenlijk samen lesgegeven. We gingen elke dag lekker vroeg naar buiten, waar we samen lazen of bewegend leerden. Buiten leerden de kinderen op een speelse manier kleuren en getallen herkennen: rennen naar het juiste kleurtje, springen het aantal sprongen dat werd genoemd, of in kleine groepjes spelenderwijs tellen. Het was fijn om te zien hoe leren buiten zoveel rust en ruimte biedt, zelfs in een grote groep.
Vierde week stage
09/03 - 16/03
Deze week was er eentje met een extra uitdaging… of beter: een heleboel uitdagingen tegelijk.
De hittegolf is officieel begonnen en dat heb ik — samen met 43 kleuters — goed gevoeld.
Er waren veel last‑minute veranderingen, temperaturen die veel te hoog opliepen, en kleuters die niet meer wisten waar ze het hadden. En eerlijk? Ik snap ze volledig. Zonder schaduw naar buiten? Onmogelijk. Dus bleven we binnen, waar het nét iets draaglijker was. De slaapmomentjes werden vervroegd, en aan het heerlijke gesnurk te horen was dat voor velen precies wat ze nodig hadden. 😴
In België zouden we nu volop genieten van waterpret in de zon, maar hier moet men zuinig zijn met water — dus dat was geen optie. Creativiteit genoeg, maar verkoeling… dat was een ander verhaal.
Toch hebben we deze week iets nieuws geprobeerd:
de eerste stapjes in schrijven en knippen.
Pittig met 43 vermoeide kleuters, dat geef ik toe. Maar met héél veel aanmoediging, kleine bewegingsmomentjes tussendoor en wat geduld, zijn we er toch geraakt. En daar ben ik echt trots op.
Ondertussen zijn mijn twee leerkrachten met een fantastische missie gestart:
Miss Ineke Xhosas leren spreken.
Een paar woorden begrijpen of zelf kunnen zeggen zou al geweldig zijn… maar die klikgeluiden tussen de klanken door maken het niet gemakkelijk. Toch blijf ik optimistisch:
De aanhouder wint.
Denk ik.
Hoop ik. 😉
